SPINOZA’S VIEWS ON GOD/NATURE AND RELIGION

Sine Bağatur

Rotterdam/2009

Introduction

Benedict de Spinoza is undoubtedly one of the philosophers whose thoughts have been subject to many interpretations and attracted endless speculations. Spinoza’s identification Deus, sive Natura-God, or Nature- and his demonstration of God as the infinite, self-determined, extended and thinking substance in his Ethics have been interpreted as a form of pantheism: God is nothing but nature (Mason, 2007: 164). Besides pantheism this identification has been labeled also as panentheism, atheism, reductionism, naturalism, materialism, spiritualism and probably much else as well (Mason, 2007: 2). Moreover, demonstration of God or Nature as the only, self-subsistent, eternal substance amounts to a denial of first principles of Judaism and Christianity as it repudiates the possibility of a transcendental creator distinct from his creation. Spinoza’s God is radically different in many aspects than God(s) of monotheistic religions. As such, Spinoza’s views on God and religion, as well moral implications of these views, have attracted different and sometimes contracting interpretations. As Richard Mason states in the opening sentence of his book The God of Spinoza: “Spinoza has been called both a ‘God-intoxicated’ man and an atheist, both a pioneer of secular Judaism and a bitter critic of religion”.[1]

SUFFERING OF MODERN INDIVIDUAL IN ISOLATION AND THE SEEK OF SOLITUDE

Elifcan Karacan

Ankara/2009

Submitted to H. Ünal Nalbantoğlu for Soc. 524

I. Introduction

Few years ago TV news has announced that a new established company in the US was serving “friends” for old people who doesn’t want to die alone. The job of this marketed friends were to hold the customer’s (the old person) hand and listen to him/her before the cold arms of the death takes him/her. This was surely a brilliant idea to market friendship to lonely people of highly mechanized world. Finally friendship had an exchange value and found itself a “shelf” on the market. The fear of mortality, the close breath of death, not existing anymore (if ever existed at all) combining with the fear of loneliness and solution comes immediately –not surprisingly by the creative ideas of the companies, as any other brilliant ideas in the capitalist system- We sell friends!!!

Yasanın Evrenselliği, Adaletin Tekilliği Üzerine

Ekrem Ekici

Kocaeli/2006

“Nasıl olur da insan hem özgür hem de yasaya bağlı olur, diye sormak gereksizdir, çünkü yasalar istemlerimizi saptayan birer belgedir sadece”.

I.

Modern Batı siyaset felsefesi, toplumu ‘kurulan’ bir yapı olarak düşünmeye eğilimlidir. Buradaki başat kurucu kategori ‘akıl’dır. Batı düşüncesi insanı bir akıl varlığı olarak ele almakla işe başlar. Ahlaksallık, yasalılık, toplumsallık, uygarlık gibi nosyonlar bu düşünce içerisinde akılsallık dolayımı ile belirlenirler. Burada ele alınacak olan, batı düşüncesinde akılsallık üzerinden açıklanan toplumun kuruluşunda kurucu kavram olan ve olanaklı her politik edimin referansı olan ‘yasa’ kavramı ile bu yasanın toplumsal özne ile arasındaki ilişki sorunsalı olacaktır.

all that is solid melts into air…

The bourgeoisie cannot exist without constantly revolutionising the instruments of production, and thereby the relations of production, and with them the whole relations of society. Conservation of the old modes of production in unaltered form, was, on the contrary, the first condition of existence for all earlier industrial classes. Constant revolutionising of production, uninterrupted disturbance of all social conditions, everlasting uncertainty and agitation distinguish the bourgeois epoch from all earlier ones. All fixed, fast-frozen relations, with their train of ancient and venerable prejudices and opinions, are swept away, all new-formed ones become antiquated before they can ossify. All that is solid melts into air, all that is holy is profaned, and man is at last compelled to face with sober senses his, real conditions of life, and his relations with his kind.

http://www.marxists.org/archive/marx/works/1848/communist-manifesto/index.htm

Üretim araçlarında, dolayısıyla üretim ilişkilerinde ve dolayısıyla tüm toplumsal ilişkilerde sürekli devrim yapmaksızın burjuvazi var olamaz. Buna karşılık, eski üretim tarzının değişmeksizin korunması da tüm eski sanayi sınıflarının ilk varoluş koşuluydu. Üretimde sürekli dönüşüm, tüm toplumsal kesimlerin aralıksız sarsıntıya uğratılması, sonsuz güvensizlik ve hareket, burjuva döneminin tüm ötekilerden ayırt edici niteliğidir. Tüm yerleşmiş ilişkiler, doğurdukları eski değer yargıları ve görüşlerle birlikte çözülüp dağılmakta, yeni oluşanlarsa daha kemikleşemeden eskimektedir. Kalıcı ve duran ne varsa buharlaşıyor, kutsal diye ne varsa kutsallıktan düşüyor ve insanlar nihayet yaşam tavırlarına, karşılıklı ilişkilerine, ayılmış gözlerle bakmak zorunda kalıyorlar.

Sürekli genişleyen sürüm ihtiyacını karşılamak için burjuvazi, yeryuvarlağının bütününe el atmakta. Her yerde yerleşmesi, her yerde yapılaşması, her yerde bağlantılar kurması gerekiyor.

http://www.marxists.org/turkce/m-e/1848/manifest/kpm.htm